Een tijd van bezinning en overgang

Zuster Rafaël over de Winter:

Als ik nadenk over de winter, komen er verschillende beelden boven: die van kale bomen,
van een vogel die als bevroren op een dode tak zit , van dagen van mist die je treurig
stemmen, van lang files op de wegen vanwege gladheid, van volle treinen en fietsers in
warme jassen die zich zwoegend voortbewegen.

De warme kant van de winter

Maar de winter heeft ook een andere kant : die van gezelligheid, van Sinterklaas, Kerstmis ,
oud en nieuw. Van aangestoken kaarsen, van gedempte lampen, van rijk gevulde tafels.
Het is het seizoen waar men eerder samen een spelletje speelt, fotoalbums bekijkt , een
kaartje legt, kerstliederen zingt, samen een film kijkt.
Dat samen zijn en doen van heel simpele dingen vormt een belangrijk tegenwicht voor alles
wat de winter aan koude met zich meebrengt.
Het lijkt alsof we juist nu, wanneer het buiten koud ,kaal en eenzaam lijkt, we meer oog
hebben voor die kleine, menselijke dingen.

Toch blijft de winter ook het seizoen van verlies : de bomen verliezen hun bladeren, de dagen verliezen hun licht, de temperatuur verliest haar warmte en het wordt koud.
En die kou kan dieper gaan dan de temperatuur alleen.
Soms lijkt het of die kou direct op de ziel slaat en de pijn en het verdriet dat daar opgeslagen
ligt ongenaakbaar hard naar boven haalt.

Verhalen van rouw op Koningsakker

Als ik zondag ’s middags op Koningsakker ben en daar dienst heb, hoor ik vaak verhalen van mensen die op de begraafplaats een dierbare begraven hebben liggen. Het zijn vaak verhalen van intens verdriet. Mensen die 40, 50 of zelfs soms langer gelukkig getrouwd zijn geweest en die nu hun geliefde moeten missen, of een echtpaar dat een kind
heeft verloren. Dat verdriet gaat diep, heel diep.
Soms vraag ik me af hoe mensen hier mee kunnen leven. Maar ja, je moet wel, en de punt die achter je leven gezet schijnt, zakt door de tijd heen, heel langzaam, uit tot een komma en je leven gaat verder.

Toch vind ik er ook iets heel moois aan om te horen hoe diep de liefde kan zijn, hoe die nog
intens leeft bij degene die achterblijft. Het heeft iets heel warms.
Je kunt alleen maar rouwen omdat je intens hebt liefgehad. Het is een stille getuigenis van
liefde. Elk gemis verwijst naar een herinnering, naar een moment dat door liefde is gevormd, een band die essentieel was, die je leven heeft gevormd. Het verdriet laat zien dat er een band was die essentieel was.

Liefde die van vorm verandert

Die liefde is echter niet alleen een herinnering, liefde sterft niet met een persoon, ze verandert alleen van vorm. In plaats van aanwezig te zijn in woorden en gebaren, leeft die liefde in herinneringen, in wie je geworden bent door die ander.
Rouw is een manier om die liefde opnieuw te ordenen in je leven, je draagt die ander mee , op een nieuwe manier, in gedachten, in gewoontes die je van die ander hebt overgenomen enz.

Wanneer je stil en alleen op de bank zit en je je geliefde weer zo intens kunt missen.
Je zou kunnen genieten van die liefde, want op een bepaalde manier geeft die warmte,
bezieling, troost, verbondenheid. En de overledene ervaart dat, reken maar, die is niet weg, hij of zij heeft alleen een andere gedaante aangenomen, maar de ziel leeft nog altijd.
En die herinneringsliefde kun je dus altijd nog samen delen.

Er is nog steeds pijn, verdriet en eenzaamheid, en het blijft hard, maar tegelijkertijd kan er
ook dankbaarheid, vreugde en stil geluk zijn. Het is een vreemde combinatie waar ons
verstand niet bij kan, maar waar ons hart wel weg mee weet.
En dan kan het gebeuren dat je ineens weer een vogel hoort zingen, dat je een krokus in je
tuin ziet ontwaken , dat je een zonnestraal op je gezicht voelt want dan is daar weer die
verbondenheid, verbondenheid met de natuur , de verbondenheid met je geliefde.
Het nieuwe leven komt er weer aan, je bent iets, iemand kwijt geraakt, maar je hebt ook iets
blijvends teruggekregen.

De innerlijke winter van ieder mens

En zo is dat niet alleen met de dood van een geliefd iemand.
We maken allemaal af en toe een tijd van winter door waarin we iets los moeten laten, waarin iets wat ons dierbaar is, sterft. De geestelijke winter ontdoet alles van wat niet echt was, en de essentie blijft over en krijgt bij elke nieuwe lente een nieuwe vorm waardoor we wijzere en rijpere mensen worden.
En is dat niet waar het leven over gaat?

Vragen aan het leven

Wat heeft het leven mij nu te leren, wat moet ik loslaten, wat staat er voor nieuws te wachten
op mij, welk nieuw geluk wil het leven mij geven?
En durf ik mij daar aan over te geven?
Welke nieuwe voornemens maak ik in dit nieuwe jaar, voornemens die mijn echte leven
voeden, die mij meer mens doen worden, waaruit ik ten diepste kan leven, voor mijzelf en
voor mijn omgeving?

Het is niet alleen dit jaargetijde die ons deze vragen kan stellen, maar ook de grote cyclus
waar we als mens-zijn doorheen gaan, waarin we als mensensoort naar een ander niveau van leven gaan. Het is de overgang van het vissentijdperk naar het watermantijdperk waar we momenteel midden in zitten en waarin de mens op zoek gaat naar wie hij van oorsprong
werkelijk is. Een tijd van meer inkeer, van zoeken naar het essentiële.

De roep om rust en inkeer

Ons gastenhuis kan de vele aanvragen om te komen logeren nauwelijks aan, zoveel mensen zijn op zoek naar rust, inkeer, hebben zo genoeg van al het gehaast, de stress die ze dagelijks meemaken en voelen aan : er moet toch meer zijn.

Transformatie en nieuw bewustzijn

Ja, er is meer, en we zullen dat als mens-zijn gaan ervaren. We komen in een hogere
bewustzijnsvorm waarin andere waarden gaan prevaleren. Oude systemen werken niet meer, vooral veel kinderen passen niet meer in het oude systeem en gaan ons voor naar iets nieuws. Ook dit is een soort winter, een overgang.

We voelen nog even de koude ervan om het oude te willen bewaren, van oude systemen die
ondanks alles willen doorgaan zoals het altijd was, maar het gaat niet meer, we gaan
onherroepelijk door een tijd van transformatie, en we voelen dat op vele gebieden.
Er gloort echt een nieuwe hemel op aarde, we moeten nog even door het oude heen, en dat kan heel zwaar zijn, maar er komt onherroepelijk iets nieuws voor wie het kan en wil zien.

Wens voor het nieuwe jaar

Ik hoop van harte dat we steeds meer tekens mogen zien van dat nieuwe en dat het ons hoop geeft in de moeilijke momenten. Dat dit nieuwe jaar ons meer in die essentie mag doen groeien om werkelijk te ontdekken wie we als mens zijn en waartoe we geschapen zijn.