Witter dan sneeuw

Koningsakker lag onder een nieuwe, zachte laag sneeuw. De velden waren stil en wit alsof de natuur zelf de tijd had stilgezet. Bij het ontvangsthuis verzamelde de familie zich, en daar, op de loopbaar, lag zij – klaar om haar laatste reis over de paden en langs de velden van Koningsakker te maken. Juist op dat moment begon het opnieuw te sneeuwen, de vlokken dwarrelend als kleine kusjes uit de hemel.

Ze begaven zich met haar over de paden, terwijl de sneeuwvlokken zacht op hun schouders vielen. Het leek alsof de wereld even stil was gaan staan, alsof de natuur hen de ruimte gaf om dit moment volledig te beleven. Toen zij de Eikenlaan bereikten, verscheen daar plots een roodborstje. Zijn felrode borstje stak helder af tegen het glanzend witte sneeuwlicht en maakte hem onmiskenbaar zichtbaar. Klein en dapper vloog hij van tak tot tak, alsof hij hen volgde en de liefde symboliseerde die zij altijd had gegeven. Het was een onverwacht, troostrijk teken.

Langs de kapel gingen ze verder, waar binnen zacht brandende kaarsjes een serene gloed verspreidden. Bij haar laatste rustplaats stonden op afstand de besneeuwde eiken als beschermende armen om hen heen, alsof de natuur zelf hun verdriet en herinnering omarmde.

Sneeuw had altijd iets bijzonders voor haar. In de winter kon zij moeilijk uit bed komen, behalve als het sneeuwde – dan sprong ze er uit en moest ze zo snel mogelijk naar buiten. Voor de familie voelde deze sneeuw als een zachte knipoog van God. Het beeld van ‘witter dan sneeuw’, zoals in de Bijbel wordt gebruikt, leek hen op het lijf geschreven: een beeld voor een nieuw begin. Het herinnert eraan dat het leven soms zwaar kan zijn, maar dat herstel en nieuw leven mogelijk zijn, ook na verlies.

Afgelopen week na het afscheid van haar, merkte de familie op hoe de sneeuw de wereld bijna tot stilstand had gebracht. Het gaf hen de ruimte om te rouwen, herinneringen te koesteren en langzaam weer het ‘normale’ leven proberen op te pakken. En ergens, diep vanbinnen, voelt het alsof haar liefde en warmte nog zacht meereist, zoals het roodborstje dat hen had gevolgd, stil en dapper, met zijn vurige borstje dat schitterde tegen het witte landschap van haar laatste rustplaats op Koningsakker.

De foto van de rouwstoet door de sneeuw is door de familie aangeleverd. Dit verhaal is met hun toestemming geschreven, als eerbetoon aan haar leven en liefde.