Vijf jaar verweven met Koningsakker

In januari werkt Melissa Smits 5 jaar op Koningsakker. Ze heeft ervaren hoe deze plek zich langzaam met haar heeft verweven en zich ontwikkelt tot een prachtig natuurgebied. Naast relatiebeheer is ze ook enkele jaren PR-coördinator en deelt ze de bijzondere momenten die hier ontstaan.

Vijf jaar verweven met Koningsakker

In de winter ligt Koningsakker er verstild bij. De velden ademen rust, paden zijn stiller, gesprekken zachter. Juist in deze tijd kijk ik terug op hoe deze plek zich de afgelopen vijf jaar met mij heeft verweven.

Groei van een plek en een team

Ik begon hier als relatiebeheerder midden in corona tijd, vanuit een houten hutje (voor wie in die tijd op Koningsakker kwam, weet waar ik het over heb). We waren met een klein team (Riny, Cathy, Karin, Amber en Niels) Het was op dat moment door corona een andere manier van werken. Afstand houden maar wel de verbinding maken. Een paar maanden later verhuisden we naar het mooie ontvangsthuis. We groeiden uit tot een grotere organisatie, inmiddels met vijftien lieve collega’s en een grote groep toegewijde vrijwilligers. Wat voor ons nooit is veranderd, is de zorg en aandacht voor de mensen die hier komen.

Het terrein zelf is in die vijf jaar zichtbaar veranderd. Waar we in het begin de heide bijna met een loep bekeken, voorzichtig zoekend naar wat zou kunnen ontstaan, zie ik haar nu steeds verder uitdijen op het herfstveld. Jaar na jaar wint ze aan ruimte. De velden worden steeds meer de natuur die op Koningsakker thuishoort, minder aangelegd, minder bedacht. Insecten die zich meer en meer laten zien, vogels die hun weg naar dit gebied hebben gevonden, vlinders die onverwacht voorbij fladderen. Kleine tekenen, maar duidelijk zichtbaar: het terrein ontwikkelt zich stap voor stap, met tijd, aandacht en geduld.

Zusters een stille kracht

Wat ik niet had kunnen voorzien, is hoe waardevol de zusters van Abdij Koningsoord voor mij en Koningsakker zouden blijken. Hun manier van leven, hun vertrouwen en hun oog voor het kleine vormen een stille kracht onder alles wat hier op Koningsakker gebeurt. Af en toe ervaar ik hoe zij voor nabestaanden precies de juiste woorden weten te vinden en op een natuurlijke manier troost of steun bieden.

Relatiebeheer en PR-Coördinator

Mijn rol groeide de afgelopen jaren mee met Koningsakker. Naast relatiebeheer ben ik gaandeweg ook de PR en marketing gaan doen. Ik mag passende evenementen organiseren, verhalen schrijven. Verhalen over mensen, over afscheid, over hoe natuur troost kan bieden. Niet om iets aan te prijzen, maar om zichtbaar te maken wat vaak alleen gevoeld wordt. In die woorden krijgt niet alleen de dood een plek, maar ook het leven dat doorgaat.

Dat hoor ik ook met regelmaat terug van nabestaanden: Dat algemene begraafplaatsen vooral de dood laten voelen, terwijl Koningsakker ruimte biedt aan adem, aan licht, aan het leven dat ook doorgaat. Momenten waarop dat samenkomt, zoals met Allerzielen, wanneer we herdenken in het zachte licht van kaarsen, maken mij en ons team oprecht trots.

Daarnaast blijft het bijzonder om de rijke geschiedenis van Koningsakker te voelen en mee te maken hoe de natuur zich hier op zo’n prachtige manier ontwikkelt. Al deze ervaringen maken dat ik hier met plezier en toewijding werk en dat ik me nog altijd verbonden voel met deze plek en de mensen die hier komen.

Dankbaarheid en vooruitkijken

Als ik terugkijk op mijn vijf jaar op Koningsakker, voel ik vooral dankbaarheid voor alle mensen die ik hier heb mogen ontmoeten, van nabestaanden tot bezoekers die ziek waren of zijn en hier troost of rust vonden en het vertrouwen dat zij mij gaven in de meest kwetsbare perioden van hun leven. Ben ik super trots op de samenwerking binnen ons team, met de vrijwilligers en met de zusters van Abdij Koningsoord, hoe we samen een plek kunnen bieden die steun en ruimte geeft. 

Vijf jaar Koningsakker heeft mij laten zien hoe bijzonder het is om hier aanwezig te mogen zijn. Ik ervaar hoe leven en afscheid naast elkaar bestaan, hoe stilte steun kan bieden en hoe kleine tekenen van de natuur troost mogen geven. Ik hoop hier nog lang te mogen blijven, dichtbij de mensen en nabestaanden die deze bijzondere plek bezoeken.